« من قامت بلند تو را در قصیده ای
با نقش قلب سنگ تو تصویر می کنم »
در شبان غم تنهایی خویش،
عابد چشم سخنگوی توام،
من در این تاریکی،
من در این تیره شب جانفرسا،
زائر ظلمت گیسوی توام.
گیسوان تو پریشانتر از اندیشه من،
گیسوان تو شب بی پایان.
جنگل عطر آلود.
***
شکن گیسوی تو،
موج دریای خیال
کاش بازورق اندیشه شبی،
از شط گیسوی مواج تو، من
بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم.
کاش بر این شط مواج سیاه،
همه عمر سفر میکردم.
***
من هنوز از اثر عطر نفس های تو سرشار سرور،
گیسوان تو در اندیشه من،
گرم رقصی موزون.
کاشکی پنجه من،
در شب گیسوی پرپیچ تو راهی می جست.
چشم من، چشمه زاینده اشک،
گونه ام بستر رود.
کاشکی همچو حبابی بر آب،
در نگاه تو تهی می شدم از بود و نبود.
***
شب تهی از مهتاب،
شب تهی از اختر،
ابر خاکستری بی باران پوشانده،
آسمان را یکسر.
ابر خاکستری بی باران دلگیر است؛
و سکوت تو پس پرده خاکستری سرد کدورت افسوس!
سخت دلگیر تر است.
شوق بازآمدن سوی توام هست،
- اما،
تلخی سرد کدورت در تو،
پای پوینده راهم بسته،
ابر خاکستری بی باران،
راه بر مرغ نگاهم بسته.
***
گاه می اندیشم،
خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی می شنوی، روی تو را
کاشکی می دیدم.
شانه بالا زدنت را،
- بی قید-
و تکان دادن دستت که،
- مهم نیست زیاد-
و تکان دادن سر را که،
- عجیب!
عاقبت مُرد؟
- افسوس!
- کاشکی می دیدم!
من به خود می گویم:
« چه کسی باور کرد؟
« جنگل جان مرا
« آتش عشق تو خاکستر کرد؟
