سیه چشمی به کار عشق استاد
به من درس محبت یاد می داد
مرا از یاد برد آخر ولی من
بجز او عالمی را بردم از یاد.//

" فریدون مشیری"

چنین با مهربانی خواندنت چیست ؟
بدین نامهربانی راندنت چیست ؟
بپرس از این دل دیوانه من
که ای بیچاره ماندنت چیست ؟

  "فریدون مشیری"

در تلاش شب که ابر تیره می بارد
روی دریای هراس انگیز
 
و ز فراز برج باراند از خلوت، مرغ باران می کشد فریاد خشم آمیز
 
و سرود سرد و پر توفان دریای حماسه خوان گرفته اوج
می زند بالای هر بام و سرائی موج
 
و عبوس ظلمت خیس شب مغموم
ثقل ناهنجار خود را بر سکوت بندر خاموش می ریزد، -
می کشد دیوانه واری
در چنین هنگامه
روی گام های کند و سنگینش
پیکری افسرده را خاموش.
 
مرغ باران می کشد فریاد دائم:
- عابر! ای عابر!
جامه ات خیس آمد از باران.
نیستت آهنگ خفتن
یا نشستن در بر یاران؟ ...

" احمد شاملو"

از دلاویزترین روز جهان ، خاطره ای با من هست
به شما ارزانی :
سحری بود و هنوز
گوهر ماه ، به گیسوی شب آویخته بود
گل یاس
عشق درجان هوا ریخته بود !
من به دیدار سحر می رفتم ،
نفسم با نفس یاس در آمیخته بود .
می گوشدم پر و می رفتم و می گفتم : های
بسرای ای دل شیدا ، بسرای !
این دل افروزترین روز جهان را بنگر
تو دلاویزترین شعر جهان را بسرای !
آسمان ، یاس ، سحر ، ماه ، نسیم ،
روح در جسم جهان ریخته اند ،
شور وشوق تو بر انگیخته اند ،
تو هم ای مرغک تنها ، بسرای !
همه درهای رهایی بسته ست
تا گشایی به نسیم سخنی ، پنجره ای را
بسرای بسرای...//

 " فریدون مشیری"

در بيداری لحظه‌ها
پيكرم كنار نهر خروشان لغزيد.
مرغی روشن فرود آمد
و لبخند گيج مرا برچيد و پريد.
ابری پيدا شد
و بخار سرشكم را در شتاب شفافش نوشيد .
نسيمی برهنه و بي پايان سر كرد
و خطوط چهره‌ام را آشفت و گذشت.
درختی تابان
پيكرم را در سايه سياهش بلعيد.
طوفانی سر رسيد.
و جاپايم را ربود.
نگاهي به روی نهر خروشان خم شد:
تصويری شكست.
خيالی از هم گسيخت.

"سهراب سپهری"

دکتر علی شریعتی:

پس از مرگم نمي دانم چه خواهد شد

نمي خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولي بسيار مشتاقم که از خاک گلويم صوتکي سازد

گلويم صوتکي باشد به دست کودکي گستاخ و بازيگوش

و او يک ريز و پي در پي دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد

و خواب خفتگان آشفته و آشفته تر سازد تابدين سان بشکند در من

سکوت مرگوارم را.

چه صدف ها که به دریای وجود
 سینه هاشان ز گهر خالی بود
ننگ نشناخته از بی هنری
 شرم نکرده از این بی گهری
 سوی هر درگهشان روی نیاز
همه جا سینه گشایند به ناز
زندگی دشمن دیرینه من
چنگ انداخته در سینه من
روز و شب با من دارد سر جنگ
هر نفس از صدف سینه تنگ
دامن افشان گهر آورده به چنگ
وان گهرها ... همه کوبیده به سنگ
 

   "فریدون مشیری"

حتی اگر نباشی می آفرینمت

چونان که التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر از پاسخی

با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را

 

   "قیصر امین پور"

دیدم در آن کویر درختی غریب را

محروم از نوازش یک سنگ رهگذر

تنها نشسته ای،

بی برگ و بار زیر نفس های آفتاب

در التهاب،

در انتظار قطره باران

در آرزوی آب.

ابری رسید،

      - چهر درخت از شعف شکفت.

دلشاد گشت و گفت:

« ای ابر، ای بشارت باران!

« آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت؟!

غرید تیره ابر،

برقی جهید و چوب درخت کهن

                                بسوخت!

چون آن درخت سوخته ام در کویر عمر

ای کاش،

خاکستر وجود مرا با خویش،

می برد باد،

             باد بیابانگرد.

ای داد ،

دیدم که گردباد

     - حتی

خاکستر وجود مرا،

با خود نمی برد.

       " حمید مصدق "